Powstałe w ten sposób wieloetniczne społeczeństwo stanowiło ludność ówczesnej Czampy.
Źródła badań historycznych Historiografia Czamów opiera się na dwóch niezależnych od siebie kategoriach źródeł: Zachowane obiekty (świątynie), rzeźby i wyniki badań archeologicznych. Teksty w sanskrycie, lub językach lokalnych, czamskim lub khmerskim odczytane z inskrypcji paleograficznych wykonanych pismem sylabicznym, pochodzącym od pisma indyjskiego brahmi. Datowanie tych obiektów określone zostało według umieszczonych na nich dat kalendarza indyjskiego saka, a w przypadku ich braku wykonane metodami archeologicznymi lub paleograficznymi. Zapisy na temat Indochin w kronikach chińskich i wietnamskich. Zapisy te wykonane zostały pismem chińskim, z wykorzystaniem transkrypcji fonetycznej nazw własnych. Daty podane zostały według kalendarza chińskiego. thumb|150px|right|Manuskrypt Czamski z początku XVIII w. Ostatnio w badaniach historycznych uwzględnia się również kroniki Czamów, ręcznie kopiowane teksty pochodzące z okresu od XVI do początków XIX w., pisane nowoczesnym pismem czamskim, uważane dawniej za zbiór legend i opowieści. Kroniki te, oraz pochodzący z XVIII i XIX w.