Wsiewołod Iwanowicz Kuźmin, ros. Всеволод Иванович Кузьмин (ur. 5 września 1893 w Witebsku, zm. po 1946) – rosyjski wojskowy (pułkownik), szef 3 Oddziału Głównego Biura do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii w II poł. lat 30., wykładowca w szkole wywiadowczej Głównej Japońskiej Misji Wojskowej w Mandżukuo podczas II wojny światowej.
W 1913 ukończył gimnazjum aleksandrowskie w Rydze, zaś w 1914 2 semestry politechniki ryskiej. Od 1 grudnia tego roku uczył się w pawłowskiej szkole wojskowej. Od maja 1915 służył jako młodszy oficer w lejbgwardii Pułku Grenadierskiego. Uczestniczył w I wojnie światowej. Doszedł do funkcji dowódcy batalionu. W 1918 przystąpił do wojsk Białych. Był oficerem 5 Tomskiego Pułku Piechoty. Od 1 lipca do 20 października czasowo pełnił funkcję dowódcy 6 Uralskiej Dywizji Strzelców Górskich. Następnie w stopniu pułkownika został zastępcą dowódcy 12 Uralskiej Dywizji Strzeleckiej. W 1920 przeszedł do I Korpusu Armijnego Armii Dalekowschodniej. Od 1921 był zastępcą szefa jednego z oddziałów sztabu armii. Został odznaczony m.in. Orderem Św. Włodzimierza 4 klasy. Na pocz. listopada 1922 przedostał się przez granicę do Mandżurii. Pracował jako robotnik fizyczny. Od 1924 był stróżem w młynie wodnym nad rzeką Sungari. Następnie został pomocnikiem ślusarza, a potem spawaczem.