W użyciu dział holowanych takie ich stosowanie często było niemożliwe, ponieważ mniejsza ruchliwość dział holowanych powodowała, że nieprzyjaciel był w stanie uniemożliwić podjęcie obrony przeciwpancernej. Większość dział holowanych tracono, ponieważ zaatakowani nie zdążyli doczepić ich do ciągnika artyleryjskiego, samochodu czy zaprzęgu konnego, które znajdowały się ukryte w oddaleniu od stanowiska ogniowegoZbigniew Borawski Działo samobieżne „Marder II”, wyd. 1998, s. 5 i 6.
Jako rozwiązanie tymczasowe zdecydowano się na użycie przestarzałych (PzKpfw II) lub zdobycznych (Lorraine 37L) (zobacz Marder I) konstrukcji jako podwozi do nowych pojazdów, które zostały uzbrojone w niemieckie armaty przeciwpancerne 7,5 cm PaK 40 lub zdobyczne sowieckie działa typu 76,2 mm F-22 Model 1936.
Nazewnictwo Podobnie jak w przypadku innych niemieckich dział samobieżnych, oficjalne nazewnictwo pojazdów Marder było skomplikowane, zmienne i niekonsekwentne, co prowadzi do rozbieżności w publikacjach. Nazwa Marder II dla obu wzorów niszczycieli czołgów opartych na podwoziach czołgu PzKpfw II została zasugerowana dopiero 29 listopada 1943 roku przez Adolfa Hitlera.