Opóźnienie Shapiro, zauważone i opisane po raz pierwszy w 1964 przez amerykańskiego fizyka Irwina Shapiro, polega na opóźnieniu sygnału (w tym przypadku sygnału radiowego pulsara) przechodzącego w pobliżu masywnego ciała. Z powodu zakrzywienia przestrzeni przez białego karła, sygnał radiowy pulsara musi przebyć nieco dłuższą drogę i dociera do Ziemi z niewielkim opóźnieniem.
Dokładne pomiary zmiany długości sygnału pozwoliły na określenie masy obu obiektów składających się na układ podwójny. Wyliczona masa białego karła wynosi przynajmniej 0,4 M☉, a masa pulsara wynosi 1,97 ± 0,04 M☉, co czyniło go do 2013 najcięższą ze wszystkich znanych gwiazd neutronowych – kiedy to została wyznaczona masa PSR J0348+0432 na 2.01±0.04 M☉.
Tak duża masa pulsara zaskoczyła naukowców. Wskazuje ona, że część teorii dotyczących składu gwiazd neutronowych jest prawie na pewno nieprawdziwa. Wyklucza ona wiele równań stanu, w skład których oprócz neutronów wchodzą także cząsteczki materii egzotycznej takie jak kondensaty kaonów czy hiperony.