U-64 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu IXB z okresu II wojny światowej. Okręt został zamówiony przez Kriegsmarine 16 lipca 1937 roku w ramach niemieckiego planu rozbudowy floty znanego jako plan Z. Stępkę jednostki położono w stoczni AG Weser w Bremie 15 grudnia 1938 roku. Zwodowano go 20 września, a wcielono do służby 16 grudnia 1939 roku. Pierwszym dowódcą został Kapitänleutnant Georg-Wilhelm Schulz.
U-64 miał bardzo krótką służbę – odbył zaledwie jeden, ośmiodniowy patrol i nie osiągnął żadnych sukcesów. 13 kwietnia 1940 roku, w trakcie walk w Norwegii, został wykryty przez załogę brytyjskiego wodnosamolotu Fairey Swordfish z pancernika „Warspite” i zatopiony w wyniku ataku bombowego. Ośmiu członków jego załogi zginęło.
Zamówienie i budowa W czerwcu 1937 roku dowództwo Kriegsmarine zatwierdziło plan kolejnej rozbudowy U-Bootwaffe, jako element realizacji planu Z. Jedną z jego pozycji były dwa okręty typu IXB: U-64 i U-65. Zamówienie na ten pierwszy złożono 16 lipca 1937 roku w stoczni AG Weser w Bremie, należącej do koncernu Deschimag, zaś budowę rozpoczęto 15 grudnia 1938 roku. Otrzymała ona numer stoczniowy 952.