Przywiezione do Indochin najpóźniej w początkach naszej ery, znajdują równoczesne odzwierciedlenie w angkorskiej architekturze i epigrafii.
Królowie Khmerscy zazwyczaj okazywali niespotykaną nigdzie indziej tolerancję religijną, pozwalając swoim poddanym na praktykowania obydwu religii.
Najstarsze zabytki archeologiczne Angkoru mają charakter buddyjski. Sugerowałoby to, że buddyzm poprzedzał braminizm. Należy jednak zaznaczyć, że był to buddyzm Małej Drogi (hinajana). Mahajana – buddyzm Wielkiej Drogi – nie był bowiem popularnym kultem przed VII w. Dopiero w okresie angkorskim mahajana stała się popularnie wyznawanym kultem, równolegle z braminizmem, który ostatecznie zdeterminował religię Angkoru.
Pod koniec IX w., w okresie panowania Dżajawarmana II, ustanowiony został nowy kult, kontynuowany aż do schyłku Imperium. Był to kult Dewaradży – Króla-Boga – boskiego namiestnika władającego ziemią. Charakterystycznym elementem tego kultu są linga, związane z biofilnym aspektem Śiwy. Ten swoisty przywilej apoteozy nadawany był nie tylko królom, ale również członkom wysokich rodów. Pośmiertnie przyznawane imiona miały wskazywać boskie pochodzenie zmarłego władcy – każde bowiem związane było z jednym z bogów panteonu hinduskiego.