Cmentarz prawosławny w Radomiu – czynny cmentarz wyznaniowy znajdujący się w Radomiu przy ulicy Warszawskiej. Obecnie na nekropolii chowani są także zmarli spoza wspólnoty prawosławnej.
Historia Po upadku powstania listopadowego i likwidacji autonomii Królestwa Polskiego do Radomia zaczęli licznie przybywać Rosjanie – urzędnicy z rodzinami, wojskowi. W związku z tym pojawiła się konieczność wytyczenia cmentarza dla wyznawców prawosławia. W 1839 r. władze guberni sandomierskiej podjęły decyzję o przekazaniu parafii prawosławnej działki przy Trakcie Warszawskim z przeznaczeniem na cmentarz (do tego momentu zmarli wyznania prawosławnego byli chowani na cmentarzu rzymskokatolickim przy Trakcie Starokrakowskim, ob. ulicy Bolesława Limanowskiego). Cmentarz dwukrotnie poszerzano – w 1848 i w 1859 r. W II połowie XIX wieku nekropolię otoczono murem oraz wybudowano stróżówkę i dom przedpogrzebowy. W czasie I wojny światowej wytyczono kwaterę dla poległych żołnierzy armii rosyjskiej. W 1948 r. wydzielono (wbrew woli proboszcza i parafian) część cmentarza, na której pochowano szczątki 700 żołnierzy radzieckich poległych w Radomiu i okolicach oraz jeńców pomordowanych przez Niemców. W 1987 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków pod nr. 362/A/87.