W czasie wojny trzynastoletniej Borek wystawił w 1458 roku 8 pieszych na odsiecz oblężonej polskiej załogi zamku w MalborkuKodex dyplomatyczny Wielkiej Polski; Codex diplomaticus Majoris Poloniae zawierający bulle papieżów, nadania książąt, przywileje miast, klasztorów i wsi, wraz z innemi podobnéj treści dyplomatami, tyczącemi się historyi téj prowincyi od roku 1136 do roku 1597; zebrany z materyałow przez Kaźmierza Raczyńskiego byłego Generała W. Polskiego i Marszałka nadwornego koronnego przysposobionych; wydany przez Edwarda Raczyńskiego, Poznań 1840, s. 182.. Od czasu lokacji miasta zezwolono żydowskim uciekinierom z Niemiec, Czech i Śląska na osiedlanie się w Borku.
Księgi miejskie wymieniają poniższych właścicieli: Tumigrała herbu „Wczele”, Dominika z Jeżewa, jego syna Sędziwoja oraz Wojciecha Wyskockiego. Przez kolejne 130 lat, począwszy od 1469 roku, miasto pozostawało w rękach rodziny Bnińskich. W roku 1599 nabył je ksiądz Mateusz Borzewski herbu Lubicz, opat cystersów w Lądzie. Następnie Borek odziedziczył jego syn Andrzej Borzewski. W 1635 roku Borek przeszedł w ręce Stanisława Przyjemskiego, marszałka nadwornego koronnego. Kolejni członkowie tej rodziny dziedziczyli miasto aż do 1726 roku, kiedy to miasto i przylegające dobra nabył Kazimierz Sapieha, wojewoda litewski.