Po upadku powstania została wywieziona razem z rodziną do wsi Krzcięcice pod Jędrzejowem, gdzie podjęła pracę lekarki dla mieszkańców tej i okolicznych wsi.

Po wyzwoleniu powróciła do Warszawy, gdzie w roku 1946 dokończyła studia i otrzymała dyplom na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1946 rozpoczęła pracę w Zakładzie Anatomii Patologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego jako starsza asystentka pod kierunkiem prof. dr n. med. Ludwika Paszkiewicza, w latach 1951–1955 na stanowisku adiunkta, a w latach 1955–1961 jako docent. Od 1961 przez 29 lat miejscem jej pracy stał się Szpital Bielański. Zdobyła stopnie awansu naukowego. W 1965 otrzymała tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1985 profesora zwyczajnego.

Była współzałożycielką Polskiego Towarzystwa Anatomopatologów, w którym pełniła kolejno funkcje skarbnika (1959–1965) i prezesa zarządu głównego (1973–1979). Była członkiem honoris causa Polskiego Towarzystwa Patologów, od 1962 członkiem Komitetu Nauk Morfologicznych Polskiej Akademii Nauk. Działała w Polskim Towarzystwie Lekarskim, w którym pełniła funkcję przewodniczącej Sekcji Studiów Medycznych (1972–1974). Od Polskiego Towarzystwa Lekarskiego otrzymała godność „Medicus Nobilis” i honorową odznakę „Gloria Medicinae”.