Wczele (Łębno, Pczelicz, Szachownica, Szczela, Wczela, Wszczele, Wszczelic, Leben, Zemsta alias Szachownica, po słowiańsku Łębno odmiany Leben, i Zemsta [w:] Polska encyklopedja szlachecka. Instytut kultury historycznej. t. 3, 1938. s.13) – herb szlachecki.
Opis herbu Tarczę stanowi szachownica złoto-srebrna. W klejnocie Murzynka z takąż szachownicą, w sukni srebrnej z takąż przepaską na włosach.
Labry: złote podbite srebrem.
Herb ten występuje w kilku odmianach barw szachownicy: srebrno-czerwona, czarno-złota i błękitno-srebrna. Niektóre rodziny pieczętowały się herbem z chłopem w klejnocie.
Herb Wczele łamie zasadę alternacji heraldycznej, zabraniającej kładzenia metalu na metal (i barwy na barwę). Jednakże istnieją opinie, że zasada alternacji nie dotyczy sąsiadujących pól, a jedynie figur w polach.
Najwcześniejsze wzmianki 1368 pieczęć Czemy z Właściejowic starosty sieradzkiego, 1401 najstarsza wzmianka o herbie w zapiskach sądowych.
Legenda herbowa Każdy herb szlachecki posiadał własną, wywodzącą się z dawnych bajek i mitów legendę. Na podstawie dawnych mitów i/lub godła oraz klejnotu, wyjaśniała ona pochodzenie herbu i rodu. Marek Derwich w książce Herby, legendy, dawne mity przytacza za Gniazdem cnoty Paprockiego legendę herbu Wczele.