Dywizja strzelecka – podstawowy związek taktyczny wojsk lądowych Armii Czerwonej.
Okres międzywojenny W 1929 roku w Armii Czerwonej było 69 dywizji strzeleckich, przy czym aż 46 kompletowanych było na zasadzie terytorialnej. W tym ostatnim przypadku w dywizjach znajdowało się po około 2 000 ludzi wymieniających się co kwartał, co oznacza 15 do 20% etatu wojennego tych dywizji (w dywizjach skoszarowanych stosunek ten wynosił 50 do 70%).
Większość dywizji zebrana była w 19 korpusach strzeleckich. Wtedy też Armia Czerwona zsynchronizowała swoje plany rozwoju z możliwościami przemysłu: do końca 1931 roku zamierzano zgromadzić uzbrojenie dla: 122 dywizji strzeleckich, 19 dywizji i brygad kawalerii, 24 pułków i 23 dywizjonów artylerii. W większych ilościach pojawić się miał nowoczesny sprzęt. Do końca roku miało być 530 czołgów i 1534 samoloty. w roku 1932 liczbę dywizji strzeleckich podniesiono do 140, pułków artylerii do 30, czołgów do 1375, samolotów do 2454. w roku 1933 miano zebrać uzbrojenie dla 150 dywizji strzeleckich Aby wystawić na wojnę 150 dywizji strzeleckich podniesiono gotowość bojową istniejących dywizji już w czasie pokoju. Doprowadziło to do zwiększenia liczby dywizji kadrowych, skoszarowanych i zaniechaniu rozwijania dywizji terytorialnych.