Bardziej znane obiektywy tego typu to Aristostigmat Meyera i Topogon Zeissa (z 1933 roku, używany w kamerach lotniczych).
Konstrukcja została rozwinięta w 1895 r. przez Paula Rudolpha, który użył jako centralne elementy sklejone z dwóch soczewek. Powstał w ten sposób symetryczny obiektyw Zeiss Planar o doskonałych właściwościach optycznych.
Pierwszy sześciosoczewkowy niesymetryczny obiektyw standardowy o konstrukcji Gaussa i dużej jasności (liczba przesłony 2) został opracowany w 1920 roku przez H.W. Lee z Taylor-Hobson Company. Od tego momentu właśnie rozpoczął się szybki rozwój należących do tej grupy obiektywów; tylko do 1956 roku powstało ponad 100 patentów opisujących różne konstrukcje. Między nimi można wymienić następujące: Xenon (2) Schneidera z 1925 r., Biotar Zeissa z 1927 r. i Summar Leitza z 1933 r. Kolejne wersje obiektywu Planar były niesymetryczne.
Na przeszkodzie w szerszym rozpowszechnieniu tych obiektywów stała duża liczba powierzchni soczewek graniczących z powietrzem, co powodowało liczne odbicia światła i pogorszenie ich właściwości optycznych. Dopiero rozwój powłok antyrefleksyjnych w latach II wojny światowej znacząco zmniejszył ten problem i doprowadził do upowszechnienia się tej konstrukcji w II połowie XX w.