Kanut Lavard, duń. Knud Erikssen Lavard (ur. 12 marca 1096 w Roskilde, zm. 7 stycznia 1131 w lesie Haraldstedu koło Ringsted) – książę duński, książę jutlandzki (Szlezwiku), mąż Ingeborgi Nowogrodzkiej, męczennik za sprawiedliwość, święty Kościoła katolickiego.
Życie i śmierć Pochodził z dynastii Estrydenidów. Był drugim, według starszeństwa, synem duńskiego króla Eryka I Zawsze Dobrego, bratankiem króla Kanuta IV Świętego, wychowanego na dworze saksońskim. Przez lata zaangażowany był w walkę z wikingami. Wspierał działalność misyjną św. Wicelina. W 1129 otrzymał od cesarza Lotara III tytuł króla (knes) Wendów i Obodrytów po tym, jak synowie księcia Henryka Gotszalkowica zginęli w bratobójczych walkach. Jednak jego panowanie nad Obodrytami było ograniczone do ziemi wagryjskiej, gdyż na pozostałej części Połabia przewodził Przybysław. Król Danii Niels Stary (stryj Kanuta, brat Eryka I Zawsze Dobrego) widział w nim konkurenta do duńskiego tronu dla swojego syna Magnusa Nilssena Silnego (Magnus den Stærke) i zorganizował jego zabójstwo. Kanut został zamordowany 7 stycznia 1131 przez swoich stryjecznych braci – Magnusa Silnego i Henryk Skadelaar był synem , pochodzącego z nieprawego łoża brata Eryka Zawsze Dobrego w zasadzce zorganizowanej w lasach Haraldstedu koło Ringsted na Zelandii.