Lądowiska operacyjne Luftwaffe – to zbiór lądowisk wybudowanych lub przystosowanych przez Luftwaffe do celów wojskowych w latach 30. XX wieku w ramach przygotowań do II wojny światowej.
Historia Po I wojnie światowej Niemcy utraciły możliwość rozwijania lotnictwa wojskowego zgodnie z art.198 traktatu Wersalskiego z 1919 roku. Większość istniejących lotnisk pozostawała nieczynna aż do roku 1924, zgodnie z ustaleniami traktatu. Pierwsze plany tajnej rozbudowy sieci lotnisk opracowano w latach 1924–1927, na bazie lotnisk cywilnych, sportowych oraz awaryjnych w roli kamuflażu. Stopniowo, wraz ze słabnącym nadzorem nad postanowieniami traktatu, około 100 lotnisk oraz 150 mniejszych lądowisk zaczęto przebudować do roli pełnoprawnych baz wojskowych. Kolejny istotny krok przyniósł rok 1935, kiedy postanowiono o budowie wielu zakamuflowanych lądowisk gotowych do użycia w razie wojny z krajami ościennymi III Rzeszy. Takie lądowiska mianowano Einsatzhafen (niem. baza operacyjna), wyróżniano dwie kategorie, E-hafen I to lądowiska o lepszych parametrach i rozległej infrastrukturze oraz E-hafen II o skromniejszym zapleczu.