Wanda Sarnowska (ur. 19 czerwca 1911 w Laszkowie, zm. 4 stycznia 1989 we Wrocławiu) – polska archeolog i muzeolog, docent Uniwersytetu Wrocławskiego, dyrektor Muzeum Archeologicznego we Wrocławiu, specjalistka w zakresie wczesnej epoki brązu.
Życiorys Urodzona w Laszkowie w Małopolsce Wschodniej, uczęszczała do szkoły humanistycznej Janiny Tymińskiej w Warszawie (matura 1930). W latach 1930–1935 studiowała archeologię Polski u prof. W. Antoniewicza na Uniwersytecie Warszawskim (praca magisterska pt. Wczesnośredniowieczny kurhan z Korolewina pod Tahańczą w powiecie kaniowskim). W latach 1935–1939 asystent w Muzeum Narodowym w Warszawie. W okresie okupacji Sarnowska kontynuowała studia na tajnym Uniwersytecie, kończąc je przedłożeniem w kwietniu 1944 roku dysertacji (Praca doktorska pt. Miecze wczesnośredniowieczne w Polsce, opublikowana w 1955 roku). Po wojnie, w latach 1945–1948 została zatrudniona jako adiunkt Działu Epoki Żelaza w reaktywowanym Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie. Uczestniczyła w licznych pracach wykopaliskowych o charakterze badań programowych i ratowniczych (wykopaliska w Wólce Łasieckiej i Drohiczynie). W 1948 roku podjęła pracę jako adiunkt w Dziale Prehistorii Państwowego Muzeum Śląskiego we Wrocławiu.