Dopiero pod koniec lat 60. XX wieku można zauważyć ponowne zainteresowanie jej wcześniejszymi utworami. RCA wypuściło dwa single, zawierające cztery piosenki (w tym Sabah Amanes), nagrane ze skrzypkiem, Dimitrisem Manisalisem, ale była to limitowana edycja. Wszystko się zmieniło na początku lat 70., w ostatnich dniach dyktatury wojskowej. Nagle młodzież zainteresowała się miejskimi piosenkami z przeszłości i ukazało się kilka ważnych składanek. Jedną z najbardziej znanych była Rebetiki Istoria, kolekcja sześciu płyt z muzyką Rebetiko, która sprzedała się w setkach tysięcy egzemplarzy. Po ponad dekadzie z dala od blasku jupiterów, Roza Eskenazi, mająca ponad siedemdziesiąt lat, była znowu gwiazdą.
To, co wyróżniało tę dekadę od lat wcześniejszych to rozpowszechnienie się telewizji. Roza szybko przystosowała się do nowego medium i pojawiła w wielu programach. W 1973 roku został o niej nakręcony krótki film dokumentalny To Bouzouki (wyreżyserowany przez Vassilisa Marosa), a w roku 1976, razem z Haris Alexiou nakręciła program, w którym były wywiady, piosenki, a także występy. Przez cały czas Roza nie zapominała o swoich korzeniach w nocnych klubach i co tydzień występowała na żywo w Themelio, klubie nocnym w Place.