Papirus 3 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na VI lub VII wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii Łukasza.
Opis Zachował się tylko fragment jednej karty kodeksu z tekstem Łukasza 7,36-45; 10,38-42. Prawdopodobnie był to lekcjonarz. Papirus ma jasno-brunatną barwę. Pismo jest niestaranne i nieregularne, niektóre litery są wielkie (φ, β, κ), inne małe (о, α, σ), uncjała ma tendencję w stronę kursywy. Stosuje ligatury. Nomina sacra obejmują: ΙΣ, ΚΥ, ΚΕ.
Reprezentuje aleksandryjski typ tekstu, Kurt Aland zaklasyfikował go do III kategorii.
Historia Karl Wessely, austriacki paleograf, datował rękopis na VI wiek. Wessely twierdził, że Teodor Graf przywiózł ten fragment z Fajum. Obecnie datowany jest przez INTF na VI/VII wiek. Porter preferuje VI wiek.
Tekst rękopisu został odczytany i opublikowany przez Karla Wessely w 1882 roku oraz w 1885. Wessely sądził, że rękopis jest lekcjonarzem ze względu na układ tekstu. Stanley i Wendy Porterowie dokonali ponownego odczytu rękopisu w 2008 roku.