Batalion junkierski (ros. Юнкерский батальон) – jeden z pierwszych oddziałów wojskowych Armii Ochotniczej podczas wojny domowej w Rosji.

Historia Na pocz. listopada 1917 do Nowoczerkaska przybyła pierwsza grupa kilkunastu oficerów armii carskiej na czele z gen. Michaiłem W. Aleksiejewem. Wkrótce przyjechało 25 dalszych oficerów pod przywództwem sztabskpt. Wasilija D. Parfienowa. Wszyscy oficerowie zostali zgrupowani w Mieszanej Kompanii Oficerskiej, dowodzonej przez sztabskpt. W.D. Parfienowa. Następnie przeprowadzono oficjalne zapisy do antybolszewickiej Aleksiejewskiej Organizacji. 15 listopada została sformowana Kompania Junkierska spośród junkrów i kadetów z Mieszanej Kompanii Oficerskiej. Na jej czele stanął sztabskpt. W.D. Parfienow. 1 pluton składał się z junkrów różnych szkół piechoty, głównie pawłowskiej, 2 pluton – szkół artyleryjskich, 3 pluton – szkół morskich, zaś 4 pluton – kadetów. 19 listopada, po przybyciu większej liczby junkrów-artylerzystów, 2 pluton został przekształcony w Mieszaną Baterię Michajłowsko-Konstantynowską. Kompania Junkierska w wyniku ciągłego napływu ochotników rozrosła się w batalion w składzie kompanii junkierskiej sztabsrtm. Konstantina I. Skasyrskiego i kompanii kadeckiej sztabskpt. Mstisława W. Miezernickiego. W II poł. listopada oddział liczył ponad 150 żołnierzy.