Opowieści okrutne (oryg. fr. Contes cruels) – zbiór opowiadań Auguste’a de Villiersa de L’Isle Adama publikowanych na łamach różnych czasopism między 1867 a 1877 i zebranych w jednym tomie w 1883.

Okoliczności powstania utworu W listopadzie 1865 Eugène Lefebure w liście do Stéphane'a Mallarmé wspominał, iż Villiers de L’Isle Adam postanowił napisać utwór utrzymany w duchu dzieł Edgara Allana PoeP. Castex, Introduction, s.XI. W tym samym miesiącu sam poeta informował o ukończeniu „strasznego opowiadania napisanego w estetyce Poego”, zatytułowanego Klara Lenoir. W latach 1865–1866 tworzył kolejne podobne utwory, wypracowując typowy dla siebie styl „okrutnej ironii”P. Castex, Introduction, ss.XI–XII. Pod koniec lat 60. XIX wieku na chwilę zaprzestał ich pisania, by skupić się na pracy dramatopisarskiej. Wobec niepowodzeń scenicznych kolejnych sztuk od 1873 zrezygnował jednak z tego typu twórczości i powrócił do Opowieści okrutnychP. Castex, Introduction, s.XII.

Podstawową inspiracją dla napisania Opowieści okrutnych, co Villiers de L’Isle Adam wielokrotnie podkreślał, była twórczość Poego. Pierre Castex jest jednak zdania, iż francuski pisarz nie zapożyczał od twórcy amerykańskiego całych motywów i między ich dziełami istnieją jedynie luźne związkiP.