Podczas powstania warszawskiego została ranna 13 września 1944.
Po zakończeniu wojny wróciła do Łodzi i podjęła studia na nowo organizującym się UŁ.
Stopień magistra filozofii z zakresu geografii uzyskała w 1950. Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskała w 1964 na podstawie rozprawy Niecki i doliny denudacyjne w okolicach Łodzi (druk 1965). Profesorem nadzwyczajnym została w 1982.
Pracę zawodową rozpoczęła 1 kwietnia 1945, jako młodszy asystent w organizowanym przez prof. Jana Dylika Zakładzie Geografii UŁ. W latach 1950–1956 była starszym asystentem Od 1956 była adiunktem. Samodzielnym pracownikiem naukowym (docent) została w 1974. W latach 1981–1995 pełniła funkcję kierownika Zakładu (potem Katedry) Badań Czwartorzędu, w latach 1982-1990 pełniła funkcję dyrektora Instytutu Geografii Fizycznej i Kształtowania Środowiska. Od 1 października 1994 była na emeryturze.