Spośród artykułów publikowanych od 1953 ważne było Studium morfodynamiczne pewnego wąwozu w Górach Świętokrzyskich (1958). Ważniejsza, w dużym stopniu prekursorska w zakresie badania śladów plejstoceńskiej morfogenezy peryglacjalnej była rozprawa Niecki i doliny denudacyjne w okolicach Łodzi (druk 1965) - podstawa uzyskania stopnia doktora. Minister szkolnictwa wyższego nagrodził tę książkę, a rok później (1966) referowała jej główne tezy na międzynarodowym sympozjum w Liége i Louvain.
W latach 1965–1972 zajmowała się badaniami geologii i geomorfologii glacjalnej, zwłaszcza w regionie łódzkim. Uwieńczeniem badań była monografia geomorfologiczna pt. Paleografia Wyżyny Łódzkiej i obszarów sąsiednich podczas zlodowacenia warciańskiego (1972), która stała się podstawą przewodu habilitacyjnego (20 marca 1973) i nadania jej przez Radę Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi stopnia doktora habilitowanego w zakresie geomorfologii, w której stała się uznanym specjalistą, opracowując w 1972 rozdział Region łódzki w podręczniku akademickim Geomorfologia Polski.