W dalszym toku rewolucji na Węgrzech Štúr stał się jednym z głównych przedstawicieli i przywódców słowackiego powstania w latach 1848–1849 i wiodącym działaczem Słowackiej Rady Narodowej.
Po porażce rewolucji burżuazyjnej, która nie spełniła jego politycznych nadziei, był zmuszony zaniechać bezpośredniej działalności politycznej; zajmował się niemal wyłącznie literaturą i nauką. Powstały wówczas utwory Spevy a piesne, Dumky večerní, O národnych písních a pověstech plemen slovanskích, Slovanstvo a svet budúcnosti.
Zmarł kilka tygodni po przypadkowym postrzeleniu się podczas polowania 22 grudnia 1855 w okolicach Modrej, gdzie istnieje obecnie Muzeum Ľudovíta Štúra w Modrej. Jego nazwiskiem nazwano po II wojnie światowej miasto Štúrovo w południowej Słowacji oraz jedną z planetoid – (3393) Štúr.
2 lutego 1994 w Republice Słowackiej ustanowiono order jego imienia.
Ľudovít Štúr w słowackiej pamięci historycznej Fundamentalne znaczenie dla ukształtowania wizerunku Ľudovíta Štúra w słowackiej pamięci historycznej miała jego czterotomowa biografia autorstwa Jozefa Miloslava Hurbana. Praca ta powstawała od 1872 roku i była publikowana na przełomie lat 80. XIX wieku na łamach czasopisma Slovenské pohľadyJózsef Demmel, Štúr. Zrod slovenského národa, Abysnt 2026, s. 23..
Przypisy