Franciszek Stal (ur. 2 czerwca 1912 w Borku, zm. 7 lipca 2006 w Raciborzu) – kawaler Orderu Virtuti Militari, żołnierz Armii Krajowej, po wojnie uznany działacz społeczny i długoletni pracownik Polskich Kolei Państwowych.

Życiorys Urodził się 2 czerwca 1912 roku w Borku koło Bochni. W 1933 roku ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Bochni. Służbę wojskową, odbytą w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, ukończył jako podchorąży rezerwy. W 1936 roku zakończył edukację w Instytucie Administracyjno-Gospodarczym w Krakowie. Przed wojną pracował jeszcze jako dyżurny ruchu, najpierw w Wilnie, a później w Ignalinie.

We wrześniu stawił się w 206 pułku piechoty. Jako porucznik i kolejarz dowodził taborami pułkowymi. W trakcie kampanii wrześniowej jego jednostka przedostała się z terenów Wileńszczyzny do Lwowa, gdzie uczestniczył w obronie miasta. Ranny w nogę, po kapitulacji uciekł z rozbrajanego przez Rosjan oddziału i z powrotem przedostał się do Ignalina. Pod koniec 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej.