Został zwolniony przed upływem 10 lat, w roku 1956. Przyjechał do Raciborza, gdzie pracował na kolei, najpierw jako dyżurny ruchu, a później w Związku Zawodowym Kolejarzy. W czasie, kiedy Unia Racibórz grała w I lidze, był korespondentem katowickiej gazety „Sport”. Po wyjściu z więzienia nie uniknął szykan i prześladowań. W 1976 roku przeszedł na emeryturę. Udzielał się także społecznie. Był jednym z założycieli Chóru Męskiego „Sygnał" oraz jednym z organizatorów życia kolejarskiego w mieście. Brał udział w tworzeniu podwórka dla dzieci przy ul. Drzymały, przy której również mieszkał. W 1991 roku uchylono wyrok stalinowskiego sądu. Za swoją działalność podczas walk o niepodległość otrzymał cztery odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Partyzancki oraz Medal Zwycięstwa i Wolności 1945. Za pracę i działalność społeczną nadano mu tytuły Zasłużony Działacz Kultury oraz Zasłużony dla Ziemi Raciborskiej.
Zmarł 7 lipca 2006 roku w Raciborzu. Pochowano go cztery dni później na cmentarzu Jeruzalem. W 2007 roku Rada Miasta Racibórz nazwała jego imieniem park przy ul.