Kościół św. Jerzego – kościół, który znajdował się przy ul. Świętojerskiej na Nowym Mieście w Warszawie. Rozebrany pod koniec XIX wieku.
Historia Kościół został wzniesiony na początkowym odcinku ulicy, w pobliżu skrzyżowania z ul. Freta. Powstał z fundacji książęcej już po roku 1313 przy azylu rycerskim. Azyl ten znajdujący się za murami Starej Warszawy służył za miejsce noclegu dla tych, którzy nie zdążyli do miasta przed zamknięciem bram o zmroku. Później kościół został przejęty przez opactwo czerwińskie i utworzono przy nim prepozyturę zakonną kanoników regularnych.
Około roku 1454 z fundacji księcia Bolesława IV zwanego warszawskim wzniesiono na miejscu pierwotnej, drewnianej świątyni murowany, gotycki kościół i klasztor kanoników. W latach 1547–48 został przebudowany przez muratora Jana Baptystę Wenecjanina, chętnie sięgającego do motywów włoskiego renesansu.
W miarę rozwoju miasta azyl rycerski przestał być tu potrzebny, a kościół stał się siedzibą parafii. Wokół kościoła znajdował się cmentarz dla najuboższych mieszkańców Starej Warszawy, a także dla samobójców i zmarłych z ręki kata. Budynki kościelne zniszczone częściowo w czasie wojen szwedzkich chylił się upadkowi.