Planowana łączna moc turbin wynosiła 90 000 KM przy 295 obrotach na minutę, tak samo jak na poprzednikach. Większa wyporność redukowała jednak prędkość maksymalną z 28 węzłów, jakie miały osiągać okręty typu Mackensen, do 27,3 węzła dla nowych jednostek. Zasobnie węglowe mogły pomieścić 850 ton węgla, a zbiorniki mazutu 250 ton. Do przewozu paliwa wykorzystywano także przestrzeń pomiędzy grodzią torpedową a burtą. Ta dodatkowa przestrzeń dawała możliwość załadowania 4000 ton węgla i 2000 ton mazutu. Z pełnym zapasem okręty miały mieć zasięg 5500 mil morskich przy prędkości 14 węzłów.
Uzbrojenie Artyleria główna okrętów miała się składać z ośmiu dział kal. 380 mm SK L/45W nomenklaturze niemieckiej marynarki dotyczącej dział, SK oznaczało działo szybkostrzelne (Schnellfeuerkanone), podczas gdy skrót L/45 oznaczał długość działa w kalibrach – w tym wypadku lufa działa miała długość 45 razy większą od średnicy. zamontowanych w czterech wieżach Drh LC/1913 umieszczonych w superpozycji przed i za nadbudówką. Były to takie same działa, określane jako „Langer Max”, jakie zostały zamontowane na pancernikach typu Bayern. Początkowo działa mogły obniżyć się do -8 stopni i podnieść do 16 stopni, co dawało donośność maksymalną 20 400 m.