Oficjalnie Żydzi wrócili do Kłodzka po 1812 r. na mocy wydanego przez Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna edyktu emancypacyjnego, który dawał im pełnię praw obywatelskich w Prusach. Ponadto mogli żyć zgodnie z własną tradycją, gdzie niezbędna do funkcjonowania społeczności żydowskiej jest gmina (gmina żydowska) o kompetencjach społeczno-religijnych. Gmina utrzymywała zbudowaną w 1885 r. synagogę, cmentarz, mykwę i bractwo pogrzebowe Chewra Kadisza. Mimo tego społeczność żydowska zaczęła asymilować się z resztą mieszkańców, co wpłynęło na rozwój intelektualny i status majątkowy mniejszości żydowskiej. Żydzi – obywatele Niemiec walczyli podczas I wojny światowej w obronie swojej ojczyzny. Kres odradzającemu się po wojnie kłodzkiemu żydostwu położyły rządy nazistowskie.
Antyżydowskie uchwały (ustawy norymberskie), propaganda oraz wydarzenia nocy kryształowej 9 listopada 1938 r., w tym spalenie synagogi, skłoniły część żydowskich mieszkańców do emigracji. Z kolei ci, którzy nie uciekli, wkrótce zostali deportowani do obozów koncentracyjnych.