Kościół bernardynek, właśc. kościół św. Klary – kościół klasztoru bernardynek, który znajdował się w latach 1617–1844 w Warszawie. Współcześnie w jego miejscu przebiega Trasa W-Z.
Historia Bernardynki w Warszawie działały od roku 1522, jednak dopiero kiedy król Zygmunt III ofiarował im dwa tysiące dukatów w złocie na budowę kościoła, a Stanisław Warszycki podskarbi koronny i wojewoda podlaski 10 000 złotych polskich, w roku 1609 rozpoczęto stawiać budynek według planu Mikołaja Duchnowskiego, starszego budowniczego królewskiego, który ukończono i poświęcono w roku 1617. Kościół pod wezwaniem św. Klary wzniesiono w stylu gotycko-renesansowym, obok zaś w 1634 ukończono budowę budynków klasztoru.
W kościele znajdowały się nagrobki Zygmunta Kazanowskiego podkomorzego koronnego, (przeniesiony później do katedry św. Jana) oraz Stanisława Warszyckiego i żony jego Zofii z Górskich h. Nałęcz. Kościół posiadał wysoką dzwonnicę, ogrody na skarpie od strony Wisły, a całe założenie otoczone było murem. W klasztorze oprócz zakonnic przebywały także osoby świeckie, często chroniące się tam przed karą czy publicznym zniesławieniem.