Budowę ukończono 3 marca, zaś do służby w cesarskiej flocie wszedł 21 listopada 1905 roku. Podczas uroczystości podniesienia bandery przemawiał między innymi feldmarszałek Wilhelm von Hahnke, były szef cesarskiego gabinetu wojennego.
Opis konstrukcji „Yorck” miał długość całkowitą 127,8 m (na konstrukcyjnej linii wodnej 127,3 m; między pionami 123 m), szerokość 20,23 m i zanurzenie projektowane 7,33 m (faktyczne przy pełnym obciążeniu 7,76 m na dziobie i 7,73 m na rufie). Wyporność normalna wynosiła 9533 tony, pełna 10 266 ton metrycznych.
Napęd okrętu stanowiły trzy stojące trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy indykowanej 19 000 KM (faktycznej na próbach 20 031 KM), napędzające trzy śruby o średnicy 4,5 (środkowa) oraz 4,8 m (zewnętrzne). Parę do maszyn dostarczało 16 kotłów opalanych węglem, o maksymalnym ciśnieniu roboczym 15,5 at. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez cztery kominy. Projektowana prędkość maksymalna wynosiła 21 węzłów, na próbach uzyskano 21,43 węzła. Maksymalny zapas paliwa: 1570 ton, pozwalał osiągnąć zasięg 4200 mil morskich. Okręt posiadał pojedynczy ster.