thumb|Buława – przykład broni obuchowo miażdżącej Broń obuchowa miażdżąca − typ broni obuchowej, przeznaczonej do niszczenia lekkich pancerzy wroga (kolczug, brygantyn, karacen itp.), bez powodowania otwartych ran, ale mający skutkować odniesieniem rozległych obrażeń wewnętrznych, co skutecznie miało eliminować wroga z walki.
Broń obuchowa miażdżąca obejmuje szeroki arsenał, zaczynając od prostych w budowie cepów i młotów bojowych, poprzez pochodzące od maczug wekiery, a kończąc na mających swój rodowód na Wschodzie buzdyganach i buławach.
Historia Ten typ oręża przeżywał swój rozkwit podczas starożytności i średniowiecza, kiedy to na szeroką skalę używano prostych pancerzy, które chronić miały przed ciosami zadawanymi bronią sieczną, jednak w starciu z bronią obuchową były już o wiele mniej efektywne. Dopiero wprowadzone w późnym średniowieczu sztywne zbroje płytowe zmniejszały ryzyko odniesienia obrażeń. To z kolei wpłynęło na wzmożone prace nad rozwojem broni miażdżącej.
Od XV-XVI wieku broń obuchowa miażdżąca zaczęła stopniowo zanikać.