Andris Bērziņš (ur. 10 grudnia 1944 w Nītaure) – łotewski bankowiec i polityk, w latach 1990–1993 deputowany do Rady Najwyższej, w latach 2010–2011 poseł na Sejm Republiki Łotewskiej, od 2011 do 2015 prezydent Republiki Łotewskiej.

Życiorys W 1971 ukończył studia z dziedziny inżynierii radiowej w Ryskim Instytucie Politechnicznym, zaś w 1988 z dziedziny planowania przemysłowego na wydziale ekonomii Uniwersytetu Łotwy w Rydze.

W okresie radzieckim od 1971 do 1988 pracował w przedsiębiorstwie państwowym „Elektrons” na różnych stanowiskach w tym jako jego dyrektor. W latach 1988–1989 pełnił funkcję wiceministra do spraw usług bytowych w administracji Łotewskiej SRR. Od 1989 do 1993 był radnym i przewodniczącym rejonowego komitetu wykonawczego w okręgu Valmiera. W wyborach w 1990 został deputowanym do Rady Najwyższej Łotewskiej SRR w okręgu nr 194 jako kandydat Łotewskiego Frontu Ludowego, mandat wykonywał do 1993. W latach 1990–1992 był członkiem rady Banku Łotwy, a w 1993 został prezesem funduszu prywatyzacyjnego w ramach tej instytucji. W tym samym roku objął stanowisko prezesa Latvijas Unibanka, którym kierował do 2006. W latach 2006–2010 pełnił funkcję prezesa Łotewskiej Izby Przemysłowo-Handlowej (LTRK), a od 2007 do 2009 przewodniczącego rady przedsiębiorstwa Latvenergo.