Kolejną zaletą taczanki były nieskomplikowane naprawy i często zdarzało się, że gdy powóz ulegał uszkodzeniu podczas szybkiej jazdy, można go było łatwo wymienić na nowy w prawie każdej rosyjskiej wsi. Dlatego później preferowano powozy z żelaznymi kołami, które były bardziej odporne na uderzenia. Według Isaaka Babla, który pełnił funkcję oficera politycznego u Siemiona Budionnego, jego 1 Armia Konna wykorzystywała dwa rodzaje taczanek: taczankę lekką, tak zwaną asesorską, do której używano lekkich bryczek skonfiskowanych urzędnikom carskiej Rosji, ciężką taczankę osadniczą, do której konstrukcji wykorzystywano znacznie cięższe bryczki bogatych chłopów z rejonów Powołża, w szczególności bryczki osadników niemieckich. Bryczki osadnicze były często bogato zdobione, z malowanymi ręcznie ornamentami, poza tym wyposażone w resory, a ich dna były okute żelazem.
Taczanka służyła do transportu broni, amunicji, piechoty i do atakowania wroga bezpośrednio na polu bitwy. Ciężki karabin maszynowy umieszczony z tyłu powozu, zapewniał skuteczny ogień zaporowy na kawalerię, ścigającą wroga po atakach i podczas odwrotów.