Przez cały ten długi okres pasterzowania w Wellington dał się poznać jako dobry gospodarz, założył wiele kościołów, szpitali, domów dziecka, a także szkołę średnią. Zaprosił do Nowej Zelandii wiele zakonów. Dbał też o rozwój swego rodzimego zgromadzenia poprzez założenie seminarium w Hawke’s Bay. W latach 1877–1903 zasiadał w senacie Uniwersytetu Nowej Zelandii. Zorganizował pierwszy prowincjonalny synod w Wellington w roku 1899.
W chwili śmierci był najstarszym żyjącym biskupem katolickim na świecie (od śmierci w lipcu 1930 kard. Vincenza Vannutellego). Rządy w archidiecezji objął jego następca i koadiutor od 1913 roku Thomas O’Shea.
Bibliografia Catholic-Hierarchy Biogram w języku angielskim
Kategoria:Nowozelandzcy maryści Kategoria:Nowozelandzcy biskupi katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1935