Epipremnum giganteum (Roxb.) Schott – gatunek wieloletnich, wiecznie zielonych pnączy z rodziny obrazkowatych, pochodzących z obszaru od Indochin do Malezji, zasiedlających górskie skały kwarcowe, wapienie i marmury na zboczach wzgórz i klifach, lasy górskie i podgórskie, plantacje palm olejowych na aluwiach bogatych w żelazo, wilgotne lasy równikowe oraz śródleśne bagna, na wysokości od 90 do 170 m n.p.m.
Morfologia Pokrój Bardzo duże do gigantycznych liany o długości do 60 metrów. Rośliny młodociane tworzą niewielkie naziemne kolonie.
Łodyga U dorosłych roślin łodyga osiąga 1–3,5 cm średnicy. Międzywęźla osiągają długość od 1,5 do 20 cm i przedzielone są wyraźnymi bliznami liściowymi. Starsze pędy zdrewniałe, wyjątkowo skorkowaciałe, brązowe.
Korzenie Korzenie czepne rzadko położone na łodydze. Korzenie powietrzne często bardzo długie, wolne, korkowaciejące.
Liście Katafile i profile szybko obsychające i odpadające. Liście właściwe rozmieszczone są równomiernie. Ogonki liściowe o długości od 33 do 62,5 cm i średnicy do 2 cm, tworzące pochwę liściową. Blaszki liściowe o wymiarach 5,5–120×8,5–50 cm, całobrzegie, podłużno-eliptyczne, lekko sierpowate, niemal spiczaste, o niesymetrycznej, zaokrąglonej nasadzie.