Reakcja pracownika na wzrost stawki płacy jest bowiem wypadkową dwóch przeciwnie oddziałujących efektów wzrostu stawki płacy: efektu substytucyjnego i efektu dochodowego, a przewaga jednego z nich decyduje o dodatnim bądź ujemnym nachyleniu krzywej podaży pracy.
Efekt substytucyjny wzrostu płac skłania pracownika do zwiększenia liczby godzin pracy i zastąpienia względnie drożejącego czasu wolnego taniejącym czasem pracy, a efekt dochodowy – do zwiększania konsumpcji wszystkich dóbr, w tym odpoczynkuE. Czarny, Mikroekonomia, PWE, Warszawa 2006, s. 302..
Przy relatywnie niskich poziomach stawki płacy wzrost płacy godzinowej powoduje wydłużenie czasu pracy (efekt substytucyjny dominuje nad efektem dochodowym), a więc nachylenie krzywej podaży pracy jest dodatnie. Natomiast przy względnie wysokich poziomach stawki płacy efekt dochodowy przeważa nad efektem substytucyjnym, co oznacza, że reakcją pracownika na wzrost płacy godzinowej jest skrócenie czasu pracy, a krzywa podaży pracy ma nachylenie ujemneZob. J. Działo, R. Milewski, Podstawy teorii podziału i rynki czynników produkcji, [w:] Podstawy ekonomii, R. Milewski, E. Kwiatkowski (red.), PWN, Warszawa 2005, s. 184–185..
Poziom stawki płacy odpowiadający punktowi zmiany nachylenia krzywej podaży pracy to tzw. próg aspiracji.
Przypisy
Kategoria:Ekonomika pracy Kategoria:Teoria ekonomii