SN 1979C – supernowa odkryta w 1979, położona była w galaktyce Messier 100 w gwiazdozbiorze Warkocz Bereniki, odległa o około 50 milionów lat świetlnych od Ziemi. W 2010 ogłoszono, że w mającej 30 lat pozostałości po supernowej odkryto czarną dziurę.
Supernowa Supernowa została odkryta 19 kwietnia 1979 przez astronoma amatora Gusa Johnsona. Oddalony o około 15,2 ± 0,1 Mpc od Ziemi czerwony nadolbrzym, którego masę przed wybuchem szacuje się na 17-18 , już jako supernowa, osiągnął maksymalną jasność +11,6 około 15 kwietnia 1979 (przed jej odkryciem cztery dni później), sam wybuch najprawdopodobniej rozpoczął się 4 kwietnia. Wybuch został zaklasyfikowany jako typ II, stanowiący około 6% wybuchów wszystkich supernowych.
Czarna dziura Wieloletnia obserwacja promieniowania rentgenowskiego, generowanego przez pozostałość po supernowej, przeprowadzona z wielu teleskopów, takich jak Chandra, Swift, XMM-Newton i ROSAT, pokazała bardzo stałą krzywą jasności promieniowania (6,5 ± 0,1) erg s−1, co wraz z charakterystyczną krzywą blasku promieniowania pozwoliło naukowcom wywnioskować z dużą dozą prawdopodobieństwa, że wewnątrz pozostałości po wybuchu uformowała się czarna dziura o masie ∼5–10 M☉.