Radziecki schron bojowy z lat 40. XX w. „ŻBOT” Żelbetowe stanowisko ogniowe typu „Żbot” (Żelazobetonnaja Ogniewaja Toczka) to konstrukcja użyta po raz pierwszy dla wzmocnienia obrony Moskwy na przełomie 1941/42. Później obiekt masowo zastosowano wokół Leningradu, a także na innych odcinkach, gdzie choć na krótko stabilizował się front. Po wojnie wiele z nich posadowiono także w Polsce, m.in. na plażach w ramach Batalionowych Rejonów Umocnionych.

ŻBOTy ustawiano najczęściej na drewnianych skrzyniowych podstawach. Po zastosowaniu drewnianej osłony strzelnicy obiekt możliwy był do całkowitego obsypania. Stosunkowo rzadko stosowano prefabrykowaną podstawę żelbetową. Obserwację prowadzono przez peryskop wysuwany przez umieszczony asymetrycznie w stropie otwór. Masa obiektu – ok. 1700 kg.

Polskie stanowisko obserwacyjno bojowe z lat 50. XX w. „Rokossowszczak” thumb|Schron wartowniczy BWS Dywidag – II w.ś Obiekt zwany Rokossowszczakiem to żelbetowe stanowisko ogniowe DS. Produkowane było w latach 1953–60. Większość trafiła do Batalionowych Rejonów Umocnionych wzdłuż polskiego wybrzeża, ale spotkać je można też było w jednostkach radzieckich (np. lotnisko w Szprotawie).

Niemiecki Schron BWS firmy DYWIDAG