Z wyjątkiem nadmorskiego subregionu Marquenterre, gdzie występują gleby gliniaste i piaszczyste, w Pikardii przeważają żyzne, grube namuliska, które wykorzystuje się pod uprawy. Przez północną Pikardię płynie Somma, która uchodzi szerokim estuarium do cieśniny La Manche, kończąc swój bieg w szerokiej zatoce. Z kolei Oise bierze swój początek w dalekich Ardenach i przemierza meandrami Basen Paryski aż do miejsca, w którym wpada do niej jej główny dopływ – Aisne. W ostatnich czasach ilość toczonych przez rzekę wód zwiększyła się trzykrotnie. Wzdłuż lewego brzegu Oise ciągną się kompleksy lasów państwowych: Parisienne, Compiègne i Chantilly. Krajobraz Pikardii to monotonne równiny, a na wybrzeżu krajobraz klifowy.
Historia W starożytności była zamieszkiwana przez plemiona Ambianów i Wirmanuów, którzy zostali podbici przez Rzymian w I w. p.n.e. Została wcielona do Rzymu jako Galia Belgijska. W V w. n.e. została wcielona do Państwa Franków. W IX-X wieku rozpadła się na 6 samodzielnych hrabstw: Boulogne, Montreuil, Ponthieu, Amiénois, Vermandois oraz Laonnois. W 1185 roku król Filip II August włączył Amiénois i Vermandois do posiadłości królewskich. Do 1369 roku Anglicy okupowali Ponthieu;