Badanie obszaru Channeled Scablands Latem 1922 roku Bretz rozpoczął badania Wyżyny Kolumbijskiej, które kontynuował przez kolejne 7 lat. Bretz od roku 1910 w swoich badaniach zainteresował się unikalną rzeźbą erozyjną, które zostały opublikowane na nowych mapach topograficznych. Bretz po raz pierwszy użył terminu Channeled Scablands w roku 1923 do opisu obszaru w okolicy Grand Coulee, który charakteryzował się formami erozyjnymi, które przecinały skałę bazaltową. Bertz wysunął teorię, która zakłada że obszar Channeled Scablands powstał w wyniku katastrofalnych powodzi.
Teoria Bertza została opublikowana w roku 1923 i spotkała się z wielką krytyką wśród przedstawicieli ze środowiska geologicznego. Teoria Bertza była sprzeczna z panującymi wówczas przekonaniami, bowiem dominował w niej pogląd uniformitaryzmu; a teoria przedstawiona przez niego charakteryzowała się ideą katastrofizmu.
Bertz przedstawił swoje badania na spotkaniu Towarzystwa Geologicznego w dniu 12 stycznia 1927 roku. Bertz widział w spotkaniu zorganizowanym przez towarzystwo zasadzkę i mówił o grupie sześciu wyzywających starców (ang. six challenging elders).