We wrześniu 1939 na ul. Grójeckiej 91 organizował punkt werbunkowy Robotniczych Batalionów Obrony Warszawy. Walczył w szeregach batalionów jako dowódca plutonu, zastępca dowódcy kompanii w 2 Robotniczym pułku piechoty 13 Dywizji Piechoty.

Od października 1939 rozpoczął działania konspiracyjne w ramach PPS-WRN, od 1943 do 1944 pełnił funkcję przewodniczącego Okręgu WRN Ochota. Był jednocześnie dowódcą organizatorem kompanii a następnie II batalionu Gwardii Ludowej WRN na Ochocie. W trakcie powstania warszawskiego dowodził batalionem OW PPS, stanowiącym I Zgrupowanie Rejonu 2 Obwodu Ochota AK. Po nieudanym ataku na budynek Dyrekcji Lasów Państwowych, wziął udział w obronie „Reduty Kaliskiej”, a następnie wraz z załogą reduty wyszedł do lasów chojnowskich, przedostając się do Pruszkowa.

Po powrocie do Warszawy w lutym 1945 założył komórkę „odrodzonej” PPS na osiedlu Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Rakowcu. Pełnił funkcję sekretarza Komitetu Dzielnicowego PPS Ochota, zaś od 1946 był członkiem rady stołecznej PPS. W 1948 został usunięty z szeregów PPS. Od 1949 pracował jako sezonowy robotnik budowlany. W 1956 przyjęty do PZPR, pracował jako kierownik sekcji transportu w WSM Rakowiec. W 1968 przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1971 na gruźlicę.