Jednocześnie prowadził działalność szpiegowską na rzecz wywiadu nazistowskich Niemiec.
W sierpniu 1939 – w związku z ogłoszeniem przez polskie władze częściowej mobilizacji – Schulz podjął próbę ucieczki na terytorium III Rzeszy, chcąc uniknąć w ten sposób powołania do wojska. 24 sierpnia 1939 został schwytany przez polską straż graniczną podczas próby nielegalnego przekroczenia granicy. Dzięki znajomości z jednym z funkcjonariuszy został jednak wypuszczony na wolność, po czym wraz z hrabią Limburgiem schronił się po drugiej stronie granicy. Do Łobżenicy powrócił dopiero 2 września 1939, dzień po zajęciu miasta przez oddziały Wehrmachtu.
W szeregach Selbstschutzu Wkrótce po powrocie do Łobżenicy Schulz objął funkcję zastępcy komendanta tamtejszej placówki paramilitarnego Selbstschutzu, w skład którego wchodzili miejscowi Niemcy – przed wojną obywatele II RP. Schulz szybko dał się poznać jako jeden z najokrutniejszych i najbezwzględniejszych członków łobżenickiego Selbstschutzu. Wraz ze swym przełożonym, Hermannem Seehaverem, z upodobaniem katował i torturował Polaków więzionych w łobżenickim więzieniu. Brał udział w licznych egzekucjach przeprowadzanych na terenie aresztu lub w odludnych miejscach poza miastem. Dokonywał również gwałtów na przetrzymywanych w łobżenickim więzieniu kobietach.