Ponoć na krótko przed egzekucją jedna z żydowskich kobiet urodziła dziecko, które Schulz kazał zakopać żywcem w grobie. Polkę Annę Jaworską, uczestniczkę powstania wielkopolskiego, związano natomiast linami, które na rozkaz Schulza dwie grupy Żydów ciągnęły następnie w przeciwnych kierunkach tak długo, aż kobieta została rozerwana na pół.

Po rozwiązaniu Selbstschutzu (26 listopada 1939) i ustanowieniu normalnej administracji niemieckiej na zajętych terenach Pomorza Schulz nie otrzymał żadnego ważniejszego stanowiska w strukturach okupacyjnych. Złożył wniosek o przyjęcie do SS, który został jednak odrzucony. 21 lutego 1940 wziął ślub z miejscową Niemką Martą Gonschorek, która urodziła mu syna.

Proces przed bydgoskim Sądem Specjalnym W styczniu 1940 do prokuratury okręgowej w Bydgoszczy wpłynęło zawiadomienie złożone przez funkcjonariuszy żandarmerii z Łobżenicy, informujące o licznych przestępstwach Schulza, w tym dokonywanych przez niego gwałtach na polskich i żydowskich kobietach (co w świetle rasistowskiego prawodawstwa III Rzeszy stanowiło zbrodnię „pohańbienia rasy”). Waga zarzutów była tak duża, że władze niemieckie zdecydowały się wytoczyć Schulzowi proces przed Sądem Specjalnym w Bydgoszczy (Sondergericht Bromberg).