Pomimo problemów z silnikami, próby państwowe ukończono 27 listopada 1956 roku. 4 kwietnia 1957 roku, uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 373-184 nakazywała zespołowi projektantów samolotu wyeliminowanie wykrytych w trakcie prób usterek i przystosowanie maszyny do użycia nowych jednostek napędowych AI-20D. Po modernizacji, An-8 miał zostać skierowany do produkcji seryjnej w zakładach w Taszkiencie.
Prace nad dostosowaniem samolotu do nowych silników trwały sześć miesięcy. Dzięki temu, iż miały one niższą masę niż TW-2D, masa pustego samolotu spadła o trzy tony. 30 października 1957 roku rozpoczęto próby w locie z nowymi jednostkami, zakończono je 21 listopada 1958 roku. Pomimo modernizacji, AI-20D nie uzyskał deklarowanej przez producenta mocy startowej 5500 KM. Mając już jednak w fabryce w Taszkiencie na linii produkcyjnej osiem, prawie ukończonych pierwszych maszyn seryjnych, Ministerstwo Przemysłu Lotniczego, wraz z Siłami Powietrznymi, podjęło decyzję o przyjęciu An-8 do eksploatacji wraz z silnikami AI-20D o mocy startowej rzędu 5180 KM. Elementem, który postawił pod znakiem zapytania sens dalszej produkcji samolotu był oblot zdecydowanie bardziej rozwiniętej konstrukcji, powstałej z wykorzystaniem doświadczeń wyniesionych przy projektowaniu An-8, transportowego An-12, tego samego biura konstrukcyjnego.