Służba thumb|left|Cywilny An-8 Jedynie trzy pułki radzieckich sił powietrznych zostały w całości wyposażone w An-8. Pierwszym z nich był 374. Pułk Lotnictwa Wojskowo-Transportowego (374. PLWT), podlegający 12. Dywizji Lotnictwa Wojskowo-Transportowego (12 DLWT). Drugim, również należącym do 12 DLWT był 930. Pułk Lotnictwa Wojskowo-Transportowego, który swoje An-8 po raz pierwszy otrzymał w sierpniu 1959 roku. W maju 1960 roku, pod dowództwo 12 DLWT trafił 229. Pułk Lotnictwa Wojskowo-Transportowego i był on ostatnim pułkiem w całości przezbrojonym na An-8. Jego przezbrojenie rozpoczęło się w sierpniu 1960 roku. Podstawowym powodem niewielkiego nasycenia nowymi samolotami radzieckich lotniczych jednostek transportowych był fakt, iż praktycznie równolegle wprowadzane były do linii maszyny An-12. Tak jak we wrześniu 1960 roku, siły powietrzne dysponowały 92 samolotami An-8 i 84 An-12, tak w kolejnych latach liczba tych ostatnich stale rosła, pozostawiając na nie zmieniony poziomie liczbę An-8. Pomimo zdecydowanej przewagi An-12, który był bardziej elastyczny w użyciu, o większym spektrum masowym przewożonych ładunków, to właśnie An-8 zapoczątkował radykalne zmiany w sposobie szkolenia i wykorzystania radzieckich sił desantowych.