200px|right|thumb|Herb Łagoda, wersja upowszechniona od XVI wieku 200px|right|thumb|Herb Łagoda, wersja pierwotna (XIV wiek) 200px|right|thumb|Herb Łagoda, wersja przejściowa (XV wiek) Łagoda (Połańce, Wierzynkowa) – polski herb szlachecki pochodzenia niemieckiego, noszący zawołanie Łagoda. Używany przez kilkadziesiąt rodzin, głównie z ziemi krakowskiej i sandomierszczyzny. Zaginął w XVI wieku. Znany głównie jako herb patrycjuszowskiej rodziny Wierzynków.
Opis herbu Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
Pole dwudzielne w pas, od czoła czerwone, od podstawy srebrne. Klejnot: Trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite srebrem.
Forma podana w opisie ustaliła się dopiero w XVI wieku.
Józef Szymański, za Marianem Haisigiem (Sfragistyka szlachecka) przytacza najstarszą formę tego herbu - w polu głowica, barwy nieznane (pieczęć z 1359 Mikołaja Wierzynka).
Zapiska herbowa z 1446 prezentuje jeszcze inną formę, w której w polu srebrnym, pas czerwony.
W średniowieczu, nieznany był klejnot herbu.