Życiorys Pierwsze lata życia spędziła z rodzicami w okupowanym Grodnie i Kaszubińcach, gdzie pracował jej ojciec - Henryk. Koniec wojny zastał Strumińskich w odkrytej węglarce pociągu repatriacyjnego na dworcu w Poznaniu. Stamtąd trafili do Lublina, gdzie przez kilka lat zajmowali ciasne mieszkanie w zapuszczonej kamienicy. Tam urodził się jej brat - Zygmunt (1948). Gdy w 1952 urodziła się siostra Maria, cała rodzina przeprowadziła się do pobliskiego Świdnika. Jeszcze w dzieciństwie lekarze zdiagnozowali u Anny skoliozę. Źle leczone schorzenie stało się przyczyną ciężkiego, trwałego kalectwa przyszłej malarki. W 1957 zmarła jej matka - Halina, druga żona ojca nie zaakceptowała kalekiej pasierbicy. W 1961 Strumińska wyjechała z rodzinnego domu na studia do Łodzi, gdzie uczyła się pod kierunkiem Stefana Wegnera i Stanisława Fijałkowskiego, przyjaciela i ucznia Władysława Strzemińskiego. Okres studiów Strumińskiej przedłużyły choroby i wielomiesięczne pobyty w szpitalach, jednak upór i potrzeba tworzenia zwyciężyły. W 1968 roku otrzymała dyplom z oceną bardzo dobrą. Po studiach wróciła do domu i malowała w zaadaptowanej na pracownię piwnicy. Dopiero od 1974 Strumińska mogła tworzyć w nowej, przestronnej pracowni, jaką przyznano jej w Lublinie.