Królowa godziła się na postępowanie męża, a nawet wychowywała Godfryda na swoim dworze.

Okres między ślubem z Henrykiem a narodzinami najmłodszego dziecka (księcia Jana w 1166) był bardzo burzliwy. W 1154 r. Henryk został królem Anglii Jako książę Akwitanii iure uxoris oraz suo iure hrabia Andegawenii, Maine i książę Normandii stał się potężniejszy od swojego nominalnego suwerena, którym był nie kto inny jak Ludwik VII. Ten, będąc świadom swej militarnej słabości, szkodził Henrykowi jak tylko mógł - jego namowy rodziły antyandegaweńskie koalicje, buntowali się wasale Henryka. Tymczasem apetyty tego ostatniego wcale nie malały. W imieniu żony zażądał nawet hrabstwa Tuluzy, jednak bezskutecznie. Nie wiadomo jaki był udział Eleonory w wydarzeniach tego okresu. Można uznać, że tworzyli z Henrykiem zgodne małżeństwo. Jednak po narodzinach księcia Jana Henryk oficjalnie związał się z Rosamundą Clifford, zwaną „Piękną Rosamundą”. Od tej pory zaczęło się źle dziać w małżeństwie Eleonory. Według innej wersji związek króla z kochanką rozpoczął się około 1173 i nie był przyczyną zawieszenia relacji między królem i królową.