thumb|left|Portret księcia Józefa Poniatowskiego na koniu, 1879 W 1844 Kossak, dzięki znajomości i protekcji Gwalberta Pawlikowskiego oraz Kazimierza i Juliusza Dzieduszyckich, wszedł w środowisko ziemiańskie. Zaczął swoją drogę artystyczną do sławy. Miał wielu mecenasów, a przebywając w ich dworach obserwował życie arystokracji, malował sceny z polowań, portrety, konie, stadniny.
25 sierpnia 1855 roku w kościele św. Doroty w Grochowach poślubił Zofię Gałczyńską córkę Wojciecha „Wosia” Gałczyńskiego z Siąszyc herbu Sokoła i Anieli z Kurnatowskich Gałczyńskiej. Ślubu młodym udzielił ks. kan. Józef Kobyliński, proboszcz tuliszkowski, przyjaciel rodziny Gałczyńskich. Wkrótce po ślubie młode małżeństwo wyjechało do Paryża, gdzie przez pięć lat Kossak samodzielnie studiował zbiory muzealne.
W Paryżu przyszli na świat wszyscy trzej synowie Juliusza: bliźniacy Wojciech i Tadeusz (w noc sylwestrową 1856/1857, stąd różnica w datach urodzenia) oraz młodszy Stefan (1858). Ojcem chrzestnym najstarszego Wojciecha został przyjaciel malarza, znany batalista francuski, Horacy Vernet.