W Powstaniu Warszawskim początkowo jako dowódca odwodu utworzonego z Ośrodka Pancernego Obszaru Warszawa w 2 Rejonie Obwodu Śródmieście AK. Od 8 sierpnia w Podobwodu Śródmieście Południowe, od 13 sierpnia dowódca odcinka taktycznego „Sarna” (rejon pomiędzy Alejami Jerozolimskimi, Hożą, Marszałkowską i Nowym Światem). Pod jego rozkazami znajdowały się bataliony: „Bełt” (wraz z pozostałymi przy życiu ludźmi z „Dzika”), zastąpiony 11 września przez „Ostoję”, a także bataliony „Sokół” i „Stefan”. Walczył w Śródmieściu Południowym, dwukrotnie ranny: 21 sierpnia oraz 11 września. 22 września 1944 odznaczony przez dowódcę Armii Krajowej, gen. dyw. Tadeusza Komorowskiego Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, 1 października 1944 przez gen. bryg. Antoniego Chruściela odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po kapitulacji powstania w niemieckiej niewoli, osadzony w stalagu Küstrin (Kostrzyn nad Odrą) następnie w Oflagu VII A Murnau. Uwolniony 28 kwietnia 1945 przez żołnierzy amerykańskich 12. Dywizji Pancernej gen. Rodericka R. Allena.