W 1828 roku budowlę rozebrano, a w jej miejsce postawiono kolejny – trzeci drewniany kościół, który to pełnił rolę świątyni tymczasowej.
Czwarty murowany kościół, został wybudowany z funduszy Katarzyny i Antoniego Małachowskich oraz ich syna Onufrego. Ten z zewnątrz neogotycki, a wewnątrz późnobarokowy gmach został zaprojektowany przez polskich architektów Franciszka Marię Lancię i Henryka Marconiego. Zaczęto go wznosić w 1829 roku, a ukończono w 1845. W skład budynków parafialnych weszła: organistówka, plebania, szpital, kilka zabudowań gospodarczych oraz dom dla służby kościelnej. Wnętrze kościoła podzielono na trzy nawy. W ołtarzu głównym znajduje się barokowy krucyfiks z ok. XVII wieku przedstawiający ukrzyżowanego Chrystusa. W ołtarzu bocznym, po lewej stronie widnieje obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a po jego prawej stronie ołowiana figura św. Antoniego Padewskiego, która otaczana jest szczególną czcią. Jej historia sięga 1646, kiedy to górnik Hilary Mala wykopał na kieleckiej Karczówce trzy kilkusetkilogramowe bryły ołowiu. Z uwagi na wielkość znaleziska – ogromnego jak na ówczesne czasy, stało się ono sensacją i było traktowane jako zjawisko nadprzyrodzone. Na polecenie starosty kieleckiego z galeny wyrzeźbiono trzy figury świętych: Najświętszej Maryi Panny, św. Barbary i św.